Het Paleis van Vista Alegre, lokaal bekend als Palacio de Vista Alegre, is een architectonisch juweel gelegen in de wijk Carabanchel in Madrid, Spanje. Dit paleis, doordrenkt van geschiedenis en omgeven door weelderige tuinen, biedt bezoekers een inkijkje in de weelderige levensstijl van de Spaanse adel en de evolutie van het landgoed door verschillende tijdperken heen.
De oorsprong van het Paleis van Vista Alegre gaat terug tot een bescheiden landhuis dat rond 1802 eigendom was van Higinio Antonio Llorente, de hofarts van koning Karel IV. Na de Franse invasie wisselde het landgoed meerdere keren van eigenaar, totdat het in 1823 werd gekocht door Pablo Cabrero en Josefa Martínez Arto. Zij transformeerden het in een openbaar recreatielandgoed en noemden het Vista Alegre. Het landgoed had een casino, een badhuis en uitgestrekte tuinen vol met diverse vermakelijkheden. Het bedrijf werd echter al snel onrendabel, waardoor het in 1832 werd verkocht aan koningin Maria Christina van Bourbon, de vierde vrouw van koning Ferdinand VII.
Koningin Maria Christina van Bourbon begon aan een ambitieus project om het landgoed uit te breiden en te verbeteren. Ze kocht aangrenzende eigendommen, waardoor het landgoed in 1836 groeide tot 50 hectare. Het oorspronkelijke casino werd omgevormd tot een representatief paleis, aangevuld met tal van andere gebouwen verspreid over het landgoed. Deze omvatten de Estufa Grande, het Bella Vista huis (waar een collectie opgezette vogels en een bibliotheek waren ondergebracht), verschillende dienstgebouwen, stallen, een kapel en zelfs een bevaarbare rivier met een eigen eiland. Het landgoed had ook een verscheidenheid aan gespecialiseerde gebouwen zoals de Naranjera (een orangerie met een volière), een speelhuis, een kwartelhuis en een fazanterie.
Speurtochten in Carabanchel
Ontdek Carabanchel met de digitale speurtocht van myCityHunt! Los puzzels op, beheers teamtaken en verken Carabanchel op een spannende en interactieve manier!
Midden in de uitbreiding werd een nieuw en groter paleis besteld om als hoofdresidentie te dienen. Dit project begon op de gronden van een voormalige zeepfabriek die toebehoorde aan de Vijf Grote Gilden van Madrid. Het nieuwe paleis, ontworpen door architect Martín López Aguado tussen 1834 en 1835, had een rechthoekige en symmetrische indeling met drie binnenplaatsen. De hoofdfaçade werd gekenmerkt door zijn horizontale uitgestrektheid en symmetrische opstelling, benadrukt door een centraal portiek met zes granieten zuilen, hergebruikt van een galerij ontworpen door Isidro González Velázquez.
De bouw werd in 1840 onderbroken door de ballingschap van koningin Maria Christina, maar hervat bij haar terugkeer. Het project werd toen geleid door Narciso Pascual y Colomer, die een groot centraal vestibule toevoegde geïnspireerd door het Pantheon in Rome, een prachtige kapel versierd met Korinthische pilasters en halfronde bogen, en verschillende andere decoratieve elementen.
In 1859 werd het landgoed verkocht aan de invloedrijke advocaat en bankier José de Salamanca y Mayol, die het landgoed tot zijn hoogtepunt van pracht bracht. Onder zijn eigendom werd het paleis voltooid met weelderige interieurs gevuld met waardevolle schilderijen en sculpturen. Een van de meest opmerkelijke toevoegingen was de beroemde Arabische Zaal, die sindsdien ingrijpende veranderingen heeft ondergaan.
Na de financiële ondergang van de Markies van Salamanca werd het landgoed in 1886 aan de staat overgedragen. Koningin Maria Christina van Habsburg wees het paleis aan als een opvanghuis voor arbeidsongeschikten, aanvankelijk beheerd door de Zusters van Liefde van Sint Vincentius a Paulo. Het gebouw werd aangepast voor dit nieuwe doel door architect Santiago Castellanos Urízar tussen 1888 en 1898, waarbij veel van de buitenkant en enkele binnenruimtes zoals het vestibule en de kapel werden behouden. Latere renovaties hebben het gebouw verder aangepast aan zijn veranderende functies, van een beroepsheropvoedingsinstituut tot het Nationaal Instituut voor de Heropvoeding van Gehandicapten (INRI) in 1933.
Na de Spaanse Burgeroorlog werd er tussen 1940 en 1943 aanzienlijk reconstructiewerk uitgevoerd door Francisco Navarro Borrás. Het paleis bleef dienen als het INRI, met verbeteringen door de jaren heen. De laatste grote renovatie werd uitgevoerd door Manuel Briñas Coronado in 1982, waarbij het werd omgevormd tot het Openbaar Speciaal Onderwijscentrum voor de Heropvoeding van Gehandicapten. De instelling kreeg internationale erkenning voor haar baanbrekende werk in de revalidatie van mensen met lichamelijke handicaps, en ontving de Nationale Rehabilitatieprijs van Koningin Sofia in 1989.
Ondanks zijn roemrijke verleden kende het Paleis van Vista Alegre periodes van verval. In 2011 werd er een protocol ondertekend tussen de Gemeenschap van Madrid en de New York University om het paleis te renoveren en te verhuren als de eerste Europese campus van de universiteit. De renovatie is echter nog niet begonnen. Momenteel huisvest het paleis het Regionale Centrum voor Innovatie en Training Las Acacias, gewijd aan onderwijsinnovatie en de voortdurende training van niet-universitaire docenten.
Het Paleis van Vista Alegre staat als een getuigenis van de rijke geschiedenis van Madrid en biedt bezoekers een unieke mix van architectonische schoonheid en historische betekenis. Of je nu een geschiedenisenthousiasteling bent of gewoon een minder bekende parel wilt verkennen, een bezoek aan dit paleis belooft een fascinerende reis door de tijd.
Koop nu tickets voor de speurtocht!
Met myCityHunt ontdek je duizenden steden over de hele wereld tijdens spannende speurtochten, schattenjachten en escape games!
myCityHunt vouchers zijn het perfecte cadeau voor veel gelegenheden! Verras jouw vrienden en familie met dit buitengewone evenementgeschenk. myCityHunt vouchers zijn vanaf de aankoopdatum 2 jaar geldig en kunnen binnen deze periode worden gebruikt voor een vrij te kiezen stad en tour uit het myCityHunt portfolio.